Şeker Bayramını Çanakkale'de geçiren mesai arkadaşım, döndüğünde kısa ve özlü, gezip gördüğü ve kendilerini gezdiren rehberden dinlediklerini anlattı…
İnsan bazı şeyleri dinlerken gerçekten etkileniyor… Aynı akşam iki tek atmışsam ve aracımın radyosunda sabitlenmiş 101,0 radyo Şirinnar'ı dinliyorsam ve inanılmaz güzel ses tonuyla Cihangir birde şiir okuyorsa duygulanmamak mümkün mü? Üstüne üstlük on yedi vatan evladını kaybetmiş yakınlarının haykırışları kulaklarınızda çınlıyorsa…
İşte evvelsi akşam bu duygularla yazmağa çalıştığım birkaç satır… Beğenirsiniz umarım…

Doğalmış Çanakkale de ağlamak…

Yaşadığımı sandığım şu dünyada…

Çanakkale de ağlamak varmış, gözyaşımla tanışmak…

Nerede, niçin, nasıl, ne zaman, dedim…

İşte o zaman…

Genç adam anlattı olup biteni…

Ben ağladım tutamadım gözyaşlarımı,

Gezerken Conk bayırını…

Çanakkale de ben…

Atatürk'ü anladım dedi…